سیدامیرموثقی: حضور گسترده و پر شور خانواده‌های ایران لیبرتی را حمایت میکنم

چرا بیگنا هان را اسیر کرده و مانع از دیدارشان با عزیزانشان می‌شوید؟ چرا مشتی از اراذل و اوباشان را بسیج کرده و تحریک کرده و به این پدران و مادران دشنام میگویند؟ مگر گناه این پدران و مادران چه بوده است که سالیان سال است دارند بهای اشتباهات تو واستراتژی تورا میپردازند؟.براستی که اگر سر سوزنی شرم و حیا و احساس مسئولیت داشتید وکمی از انسانیت بو برده بودید بیش از یک دهه با این نسل به گل نشسته در عراق این چنین نمی‌کردید و درها را باز می گذاشتید و فرمان خروج و آزادی را بر همگان صادر می‌کردید و هم خود وهم این انسانهای بی‌گناه را از این همه استرس و نگرانی نجات میدادید و این خانواده‌های چشم انتظار را با دیدار عزیزانشان دل شاد می کردید.


 

سیدامیرموثقی: حضور گسترده و پر شور خانواده‌هایایران لیبرتی را حمایت میکنم

در ماه ها و روزهای گذشته در هوای بسیارسردعراق، مادران و پدران عزیزی که سالیان سال چشم انتظار یک لحظه دیدار با عزیزانشان را دارند در پشت دیوار های سیمانی کمپ لیبرتی حضور به هم رساندند تا با عزم جزمشان حصار روحی و روانی و طلسم اختناق و سر کوب درون تشکیلاتی رجوی را از بین ببرند و عزیزانشان را ببینند.

البته که این حرکت شجاعانه از طرف فرقه رجوی بی جواب نمانده و متقابلا رجوی هم مزدوران خود را گسیل کرده و به پشت دیوارها فرستاده و به این پدران و مادران توهین و ناسزا گویی کرده‌اند اما این خانواده‌ها ار حرکت خود منصرف نشده و با تمام قوا ایستادگی کرده‌اند و خواهان دیدار با عزیزانشان هستنند .

بله آقای رجوی تا کجا سکوت تا کجا خفقان وتا کجا میخواهی خودت را در مخفی گاه خود مخفی نگه داری و از پاسخ گوئی به همین پدران و مادران که جزئی از همان خلق در زنجیرهستند و همان خلق قهرمانی هستند که تو برایشان سنگ به سینه میکوبیدید طفره بروید و فرار و خفقان را بر پاسخ گویی ترجیح دهید؟ براستی که بسیار جای شرم دارد برای یک به اصطلاح رهبری که خودش را فاتح فاتحان مینامد بیش از یک ده سکوت و فرار را برای خود ترجیح دهد و خودش را از نیروهایش و خلقش قطع کند.

آقای رجوی  مگر می‌شود جنبش انقلابی بی سرو بی دنباله و ابتر باشد؟ مگر می‌شود رود خانه و دریاچه و دریا و اقیانوس وجود داشته باشند اما بدون آب؟

کدام جنبش و حزبی تابحال بوده که بدون به اصطلاح رهبربه پیش رفته باشد که حالا شما این چنین تصمیم گرفته‌اید که مبارزه را هدایت و رهبری کنید؟

چرا بیگنا هان را اسیر کرده و مانع از دیدارشان با عزیزانشان می‌شوید؟ چرا مشتی از اراذل و اوباشان را بسیج کرده و تحریک کرده و به این پدران و مادران دشنام میگویند؟ مگر گناه این پدران و مادران چه بوده است که سالیان سال است دارند بهای اشتباهات تو واستراتژی تورا میپردازند؟.براستی که اگر سر سوزنی شرم و حیا و احساس مسئولیت داشتید وکمی از انسانیت بو برده بودید بیش از یک دهه با این نسل به گل نشسته در عراق این چنین نمی‌کردید و درها را باز می گذاشتید و فرمان خروج و آزادی را بر همگان صادر می‌کردید و هم خود وهم این انسانهای بی‌گناه را از این همه استرس و نگرانی نجات میدادید و این خانواده‌های چشم انتظار را با دیدار عزیزانشان دل شاد می کردید.

باز هم در آخر به تک تک این پدران و مادران و خواهران و برادران که با عزم خود در برابر سر کوب و خفقان و شکنجه گاه رجوی ایستاده‌اند درود می فرستم و برایشان آرزو میکنم که در پناه خدا وند سالم و تندرست باشند تا موفق به دیدار عزیزانشان شوند .

سید امیر موثقی

آلمان کلن